o to już będzie 450 post. nazbierało się trochę tego. dawno nie pisałam. nie było kiedy. teraz też nie mam czasu ale mam potrzebę. nie wiem, czy napiszę tu coś odkrywczego czy nie. po prostu chce sobie popisać. już od ponad miesiąca tkwimy w semestrze letnim. plan zajęć nawet da sie przeżyć, ale czasu nie ma na nic. mimo wszystko zaczynam powoli oswajać się z tym środowiskiem. nawet mam więcej czarnych ubrań. pogodziłam się też z myślą, że nauka c++, basha czy asma jest dla mojego dobra. oczywiście przychodzą chwile zwątpienia. ale może jakoś się uda zapanować nad tym wszystkim. mam ochotę na piwo. to pewnie też przez te studia. poza tym uczę sie hiszpańskiego. i salsy. i to mi chyba idzie w tym wszystkim najlepiej. chciałabym iść na jakąś imprezę. ale nie ma kiedy. koło kołem koło pogania. mam nadzieję, że uda mi się przetrwać zbliżające sie dwa tygodnie i zaliczyć jak najwięcej. marzenia. ach marzenia. chcę pojechać na moją ukochaną jurę. to prawda, że jeżeli człowiek urodzi sie w stajni to nie znaczy, że jest koniem. w żyłach krąży mi jurajska krew. w jakiś mistyczny sposób przynależę do tych wapiennych skał, starych zamków i zielonych drzew. ale koniec już tych filozofii. czas wracać na ziemię. muszę się wsłuchać w rytm symfonii. muszę na razie odrzucić pelletira i segarę. na nich przyjdzie jeszcze czas. francuska muzyka towarzyszy mi przez ostatnie tygodnie. nie wiem czemu. może mi ktoś to wyjaśni. wiem natomiast, że nie jestem do końca normalna. ktoś kto rysuje sobie kredkami do oczu i cieniami do powiek kwiatka pod kolanem nie może być normalny. trudno. dodatkowo żyję w świecie magii. iluzji. królików wyciągniętych z kapelusza. a nie mam asa w rękawie. no cóż. hokus pokus. bęc. bum. klap. pif. i. paf.